مىفرمايد : از صفات متّقين ، اوّل ايمان به خدا و روز قيامت است ، دوّم به‌پا داشتن نماز و بعد از آن انفاق كردن مىباشد . از منظر قرآن كريم ، انفاق كه همان خدمت به خلق خداست ، بعد از اقامهء نماز بيشترين اهميّت را دارد . كسى كه مال دارد ، بايد از مال خود انفاق كند . كسى كه علم دارد ، بايد با علم‌آموزى به ديگران خدمت كند . كسى كه اهل قلم است با نوشتن‌و كسىكه آبرو دارد بايد با آبروى خود به ديگران خدمت‌نمايد . در واقع توفيقِ خدمت به ديگران ، همان‌جذبه‌اى است كه از طرف خدا داده شده است . خداوند متعال در هر جاى قرآن كريم كه امر به نماز فرموده است ، پس از آن اداى زكات را واجب شمرده است . اين زكات كه در قرآن مكرراً بيان گرديده ، زكات اصطلاحى نيست ، آن زكات اصطلاحى آيه‌اى مخصوص به خود دارد و جزو ديون شرعى است و پرداخت آن مانند خمس ، تحت شرايطى واجب است . ولى واژهء زكات كه همواره بعد از نماز به آن اشاره شده است ، بيانگر لزوم رعايت قانون مواسات است . قانون مواسات يعنى اينكه يك مسلمان بايد همانطور كه با خدا رابطه دارد ، با مردم نيز رابطهء محكم داشته باشد و به حوائج آنان رسيدگى كند . به عبارت روشن‌تر مسلمان بايد دو بعدى باشد . يك بُعد وجود او مربوط به خدا و رابطه با او از طريق عبادات فردى مثل نماز باشد ، بعد ديگر او مربوط به ارتباط با مردم است . انتظار قرآن از يك مسلمان اين است كه از آنچه دارد براى رفع حوائج ديگران صرف كند . لِيُنْفِقْ ذُوسَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّه « 1 » منظور قرآن كريم اين است كه هركسى بايد همانطور كه براى خود و خانواده‌اش به فكر خوراك و پوشاك و مسكن و ازدواج است ، به فكر ديگران هم باشد . هر مسلمانى بايد به اندازهء وسعش ديگرگرا باشد . خود گرايى ، خود محورى و خود خورى از نظر اسلام ممنوع است .

--> ( 1 ) . الطلاق / 7 : « كسى كه داراى وسعت مالى است ، از دارائى خود هزينه كند و كسى كه روزى بر او تنگ است ، از آن مقدار كه خدا به وى داده هزينه نمايد . »